In gesprek met Bas Ravesteijn (19), verpleegkundige in opleiding, afdeling Edelsteen, locatie Crimpenersteyn
Bas Ravesteijn combineert leren en werken bij De Zellingen. Als verpleegkundige in opleiding ontwikkelt hij zich stap voor stap in de praktijk. Die manier van leren past hem goed.
“Op school vind ik de theorie lastig. Hier leer ik door te doen. Wat je meemaakt op de werkvloer, blijft beter hangen.”
Voordat zijn opleiding officieel startte, begon Bas al als aspirant op de afdeling. Dat gaf hem de ruimte om te wennen aan bewoners en collega’s.
“Ik heb tijd nodig om me ergens thuis te voelen. Doordat ik al meedraaide, begon ik mijn opleiding met meer vertrouwen.”
Leren in de praktijk
Bas werkt met mensen met dementie. Zijn beeld van de ouderenzorg veranderde snel.
“Dementie wordt soms onderschat en soms overdreven. Het zijn gewoon mensen. Ze kunnen je verrassen met een grap of een mooi gesprek.”
Hij leerde hoe belangrijk benadering en vertrouwen zijn.
“In het begin vond ik het spannend. Je wilt iemand corrigeren, maar iemand is ook ziek. Je leert steeds beter aanvoelen wat iemand nodig heeft.”
Feedback van collega’s helpt hem om te groeien.
“Niet alleen horen wat beter kan, maar ook hoe. Daar groei je van.”
Werkplezier in kleine momenten
Sommige momenten blijven hem bij.
“Een mevrouw die blind is én dementie heeft, onthield mijn naam. Ze wist echt wie ik was. Dat vond ik bijzonder.”
Voor Bas zit werkplezier in het directe effect van zijn werk.
“Je ziet meteen wat je werk betekent voor iemand. Dat geeft trots.”
Samen zorgen dat
Wat hem aanspreekt bij De Zellingen is de manier van samenwerken.
“Het draait om de bewoners. Iedereen draagt daaraan bij: zorg, schoonmaak, psycholoog, technische dienst, vrijwilligers en ook naasten. We doen het samen.”
Bas groeit in zijn rol en ontwikkelt steeds meer zijn eigen manier van werken.
“Ik neem niet alles klakkeloos over. Ik probeer mijn eigen aanpak te vinden. Die ruimte krijg ik ook.”
Hij merkt dat hij elke dag zekerder wordt in wat hij doet.
Aan het einde van de dag weet hij waarom hij voor dit vak heeft gekozen.
“Je gaat naar huis met het gevoel dat je echt iets hebt kunnen betekenen voor een ander, en dat voelt gewoon goed.”